Koud, guur, veel wind en dor. Dat zijn woorden die voor Nederlanders synoniem zijn aan Patagonië. Inderdaad zijn ze niet zover naast de werkelijkheid, hoewel er in het gebied ook lieflijke bosgebieden met meren zijn en de temperaturen er in de zomer oplopen tot rond de dertig graden Celsius.

Patagonië omvat ruim een miljoen vierkante kilometer en de bevolkingsdichtheid is er nog geen twee inwoners per vierkante kilometer (ter vergelijking: Nederland heeft een bevolkingsdichtheid van bijna vierhonderd inwoners per vierkante kilometer). Een kwart van Patagonië ligt in het zuiden van Chili, de rest in het zuiden van Argentinië.

Het Andesgebergte loopt door het gebied heen, langs de grens tussen Chili en Argentinië. In dat deel van Patagonië is een aantal gletsjers te vinden, waarvan de Perito Moreno de indrukwekkendste is.

Door het Andesgebergte en de overwegend westenwind valt er aan de Chileense kant veel regen, terwijl het Argentijnse deel extreem droog is.

Patagonië is dus voornamelijk een steppegebied met weinig begroeiing. Het ziet er leeg en schraal uit en er staat bijna altijd een harde wind. Het gebied is eigenlijk alleen geschikt voor schapenteelt.

De naam Patagonië is afkomstig van de Portugese ontdekkingsreiziger Ferdinand Magellaan die in 1520 in het gebied was. Magellaan en zijn mannen zouden er reusachtige mensen hebben aangetroffen. Vandaar de naam ‘patagon’ wat zou staan voor ‘grote voeten’.